Toen mijn grootmoeder overleed, dacht ik dat ze me slechts een bescheiden cadeaubon van 50 dollar had nagelaten: niet de erfenis waar je van droomt, maar perfect passend bij het beeld van deze vrouw die bekend stond om haar extreme zuinigheid. Ik had geen idee dat dat briefje een geheim leven zou onthullen dat ze voor ons allemaal verborgen had gehouden.
Ik heb mijn grootmoeder altijd beschouwd als de gierigste vrouw ter wereld. Na haar begrafenis vond ik de cadeaubon tussen haar spullen. Eerst overwoog ik hem weg te geven, omdat ik hem onbeduidend vond. Maar op een rustige middag won de nieuwsgierigheid het van me en gaf ik hem aan een kassière.
Toen veranderde alles. De handen van de kassière trilden toen ze de kaart aannam. Haar ogen werden groot en haar gezicht werd plotseling bleek. ‘Dit kan niet waar zijn,’ fluisterde ze. ‘Waar heb je die vandaan?’
‘Het was van mijn grootmoeder,’ antwoordde ik, mijn stem trillend.
Zonder waarschuwing riep hij: « Stop alles! Wacht! » De winkel werd stil. Klanten bleven midden in het gangpad staan, hun ogen op mij gericht. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ze de manager riepen.
In een klein kantoor, afgezonderd van de drukte, boog hij zich naar me toe en zei zachtjes: « Dit is niet zomaar een cadeaubon. Deze heeft een heel bijzonder verhaal. »
Verbaasd luisterde ik toe terwijl ze een kant van mijn grootmoeder onthulde die we allemaal over het hoofd hadden gezien. Hoewel de familie haar zag als een zuinige vrouw, was ze in werkelijkheid een engel in vermomming: ze kocht cadeaubonnen van haar spaargeld en schonk die anoniem aan mensen in nood.
Zijn zuinigheid was slechts een façade. Daarachter schuilde een discrete missie van vriendelijkheid en vrijgevigheid. Ik ontdekte dat dit het laatste kaartje was dat hij ooit had gekocht. Verrassend genoeg was het nooit gebruikt, zelfs niet één keer in meer dan tien jaar. Het was alsof hij op mij had gewacht.
vervolg op de volgende pagina
