Het was verdraaid. Hij wist het.
Maar Ethan had zijn hele leven mensen gecontroleerd – loyaliteit getest, reacties gemeten, op knoppen gedrukt om te zien wat er zou gebeuren.
Voor een man die zijn brood verdiende met het manipuleren van zijn carrière, voelde het stil liggen en de reactie van de wereld gadeslaan als een laatste experiment.
Dus sloot hij zijn ogen.
Zijn ademhaling vertraagde.
En ze wachtten.
Toen hoorde hij haar.
Voetstappen dreunden de trap af.
Een scherpe snik.
Een verstikt geluid dat niet alleen angst was, maar paniek.
» Meneer Cross! »
Sofia.
Haar stem trilde alsof die rechtstreeks uit haar borst was gerukt.
Ze snelde de gang in met beide baby’s in haar armen – één op elke heup – die allebei huilden op die hoge, panische manier waarop baby’s huilen als ze aanvoelen dat er iets mis is, zelfs als ze het nog niet kunnen benoemen.
Ethan had Sofia nog nooit zo horen praten.
Hij had nog nooit iemand zo horen klinken… voor hem dan.
Sofia liet zich zo snel naast hem op haar knieën vallen dat ze bijna viel.
Ze klemde haar armen stevig om Noah en Nina heen, in een poging hen tegen te houden, hen kalm te houden en te voorkomen dat ze zelf zou instorten.
‘Alsjeblieft,’ fluisterde ze. ‘Word alsjeblieft wakker.’
Ze drukte met trillende vingers op Ethans pols, op zoek naar een polsslag.
Ze hield haar adem in.
“Oh God… doe dit alsjeblieft niet. Niet waar ze bij zijn. Alsjeblieft, laat deze baby’s niet alleen.”
Haar stem brak.
“En… verlaat ons niet .”
Dat woord raakte hem diep.
Wij.
Niet « de kinderen. »
Niet « jouw kinderen. »
Wij.
Alsof ze deel uitmaakte van hun kleine wereld.
Alsof ze hier iets toe deed.
Alsof hij iets voor haar betekende.
Noah schreeuwde harder, zijn gezicht rood, zijn vuisten gebald. Nina’s gehuil veranderde in wanhopige hikjes terwijl ze met een klein handje naar Ethans levenloze lichaam reikte.
Sofia probeerde hen tot zwijgen te brengen, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.
‘Ik ben hier,’ fluisterde ze, terwijl ze hen wiegde. ‘Ik ben hier. Wees niet bang. Ik ben hier.’
Haar stem trilde zo hevig dat de baby’s er alleen maar harder van gingen huilen.
Ethan luisterde roerloos toe hoe een waarheid langzaam en meedogenloos tot hem doordrong:
De baby’s klampten zich niet aan hem vast.
Ze klampten zich aan haar vast .
Zijn aanwezigheid stelde hen niet gerust.
Ze werden door haar kalmering tot rust gebracht.
Sofia was haar redding.
Sofia was hun thuis.
En Ethan… was de vreemdeling met wie ze toevallig DNA deelden.
Ze probeerde hulp te krijgen, maar ze weigerde hen neer te leggen.
Sofia’s blik gleed naar Ethans telefoon die een paar meter verderop lag.
Dichtbij genoeg om te zien. Te ver weg om erbij te kunnen zonder de tweeling los te laten.
Ze paste haar greep een klein beetje aan.
Nina begon meteen nog harder te huilen.
Noah greep Sofia’s shirt vast alsof zijn hele lichaam schreeuwde: ‘ Verlaat me niet!’
Sofia’s gezicht vertrok in een grimas.
Ze drukte haar wang tegen Noahs haar en sprak tegen beide baby’s alsof ze alle angst uit hun botten kon praten.
“Het is oké, mijn lieve engeltjes. Het is oké. We gaan papa helpen. We gaan dapper zijn.”
Ethans borst trok samen.
Bord.
Niet « meneer Cross. »
Niet « je vader. »
Papa.
Het was alsof er echt een gezin in dat huis woonde… ook al gedroeg Ethan zich er nooit naar.
Sofia haalde diep adem en fluisterde – bijna als een bekentenis, bijna als een gebed:
“Ik weet niet wat ik moet doen.”
Toen zei ze iets waardoor Ethans bloed in zijn aderen stolde.
“Alsjeblieft… alsjeblieft niet weer. God, niet nóg een gezin.”
Ethans hart bonkte tegen zijn ribben.
Nog een gezin?
Wat was er met haar gebeurd?
