De bedelaar, genaamd Yusha, leidde haar zwijgend over het pad. Hij sprak lange tijd niet.
Ze kwamen aan bij een vervallen hut aan de rand van het dorp. Het rook er naar vochtige aarde en rook.
« Het is niet veel, » zei Yusha zachtjes, « maar je bent hier veilig. »
Ze zat op een oude mat en hield haar tranen tegen.
Dit was haar leven nu: een jonge blinde vrouw, getrouwd met een bedelaar, wonend in een hutje van modder en hoop.
Maar diezelfde nacht gebeurde er iets vreemds.
Yusha zette met zachte handen thee voor haar.
Hij gaf haar zijn eigen jas en sliep bij de deur, als een beschermer van zijn koningin.
Hij sprak oprecht met haar en vroeg haar welke verhalen ze mooi vond, welke dromen ze had en welk eten haar blij maakte.
Niemand had haar ooit zoiets gevraagd.
De dagen werden weken.
Yusha vergezelde haar elke ochtend naar de rivier en beschreef de zon, de vogels, de bomen – met zulke levendige poëzie dat Zainab ze bijna voor zich zag.
Hij zong voor haar terwijl ze de was deed, en ‘s avonds vertelde hij haar verhalen over sterren en verre landen.
Zainab lachte voor het eerst in jaren.
Haar hart begon zich te openen.
En in die kleine, vreemde hut… gebeurde het onverwachte:
Zainab werd verliefd.
Op een middag, terwijl hij haar hand vasthield, vroeg hij haar:
—Was je altijd al een bedelaar?
Yusha aarzelde even. Toen antwoordde ze met zachte stem:
