De directieverdieping van het gebouw was ontworpen om te intimideren.
Glazen wanden. Marmeren vloeren. Een uitzicht zo hoog boven de stad dat de mensen beneden eruit zagen als bewegende stipjes. Hier werden beslissingen genomen die levens veranderden – meestal zonder dat de besluitnemers ooit de gezichten zagen die erdoor werden beïnvloed.
Uitsluitend ter illustratie.
Die middag zat er aan een lange vergadertafel een heleboel mannen in maatpakken. Koffiekopjes stonden onaangeroerd. Laptops lichtten op. Cijfers flikkerden over een enorm scherm.
En vlak bij de deur stond een vrouw met een dweil.
Haar naam was Rosa.
Ze had geleerd hoe ze zichzelf klein kon maken.
Jarenlang had ze dit soort kantoren schoongemaakt, en dat had haar de regels geleerd: niet praten tenzij er tegen je gesproken wordt, geen oogcontact maken, niet langer aanwezig zijn dan nodig. Ze bewoog zich stil en voorzichtig, alsof ze bang was iets te breken dat veel fragieler was dan glas.
Naast haar stond haar zoon.
Op blote voeten.
Zijn schoenen waren al weken geleden versleten en Rosa wachtte op haar volgende salaris om nieuwe te kopen. Ze had hem vandaag eigenlijk niet mee willen nemen, maar de oppas had afgezegd en thuisblijven van haar werk was geen optie. Huur wacht nooit. Honger wacht nooit.
Haar zoon stond daar dus, met zijn tenen in het marmer dat waarschijnlijk meer kostte dan al hun bezittingen bij elkaar.
De miljardair aan het hoofd van de tafel merkte hem als eerste op.
Hij leunde achterover in zijn stoel, een grijns verscheen langzaam op zijn gezicht, als een man die zich zo verveelde dat hij zich vermaakte met wat er maar voorhanden was.
‘Nou,’ zei hij luid, om de aandacht te trekken. ‘Het lijkt erop dat we een gast hebben.’
Er klonk gelach rond de tafel.
Rosa’s maag trok samen. Ze liet haar hoofd zakken.
‘Het spijt me, meneer,’ zei ze zachtjes. ‘Ik kan eerder weggaan als—’
‘Houd je vast,’ onderbrak de miljardair, terwijl hij met een afwijzende handbeweging wuifde. ‘We zijn er bijna. Bovendien…’ Hij keek de jongen nog eens aan. ‘Dit kan best leuk worden.’
Plezier.
