Er zijn momenten in het leven waarop alles wat we dachten dat vaststond, langzaam onder onze voeten afbrokkelt. Zonder een harde klap. Zonder drama in eerste instantie. Gewoon een zachte, maar onmiskenbare realisatie dat niets meer hetzelfde zal zijn.
Mijn naam is Lucy. Ik was 32 jaar oud toen mijn leven zich in tweeën splitste. De vrouw die ik ervoor was, en de vrouw die ik erna moest worden.
Ezoic.
Tot dan toe was mijn leven simpel geweest, en dat was prima.
Ik woonde net buiten Milwaukee, in een bescheiden huis dat altijd warm was, zelfs in de winter. Ik had een vaste baan als facturatiecoördinator bij een tandartsenpraktijk.
Het was niet spannend, maar wel betrouwbaar, en ik was er trots op dat ik er goed in was. Ik houd van routine. Koffie in de ochtend. Spreadsheets die ik goed kende. Wandelingen tijdens de lunch om mijn hoofd leeg te maken.
Aeolian.
En ik was getrouwd met Oliver.
Oliver werkte in de IT en had een kalmerende uitstraling waardoor alles behapbaar leek. Hij was het type man dat me een kus op mijn voorhoofd gaf voordat hij naar zijn werk ging en kleine handgeschreven briefjes in mijn lunchtas stopte.
Hij begroette me met een « Hoi, mooie », ook al voelde ik absoluut niet hetzelfde.
Ezoic.
We hadden samen een rustig leven opgebouwd. Vrijdag afhaalmaaltijden. Luie zondagen in pyjama. Grapjes die niemand anders ooit zou begrijpen.
Ik dacht altijd dat dit soort stabiliteit de ware definitie van geluk was.
Ik kom ook uit een gezin waar stabiliteit belangrijk was.
Ezoic
was de oudste van vier zussen, wat al heel vroeg een gevoel van verantwoordelijkheid bijbrengt. Judy, twee jaar jonger dan ik, was altijd al van nature mooi geweest.
Ze viel op zonder er moeite voor te doen. Lizzie, de jongere zus, was bedachtzaam en analytisch, degene die de dingen helder zag, zelfs als de emoties hoog opliepen. Misty, de jongste, was theatraal, impulsief en stond op de een of andere manier altijd in het middelpunt van de belangstelling.
Ik was degene die de problemen oploste.
Ezoic.
Degene die er was. Degene die de spanningen verlichtte. Degene op wie iedereen rekende.
Toen ik Oliver ontmoette, had ik het gevoel dat er eindelijk iemand was die de moeite had genomen om contact met me op te nemen.
Na twee jaar huwelijk hadden we een geruststellend en veelbelovend ritme gevonden. En toen gebeurde er iets buitengewoons.
Ezoic,
ik was zes maanden zwanger van ons eerste kind.
Ik herinner me dat ik ‘s nachts mijn handen op mijn buik legde en me een toekomst voorstelde die ineens vol betekenis leek. Een kinderkamer. Eerste verjaardagen. Een leven dat opbloeit in plaats van zich te herhalen.
En toen, op een donderdagavond zoals alle andere, kwam Oliver laat thuis.
