Toen ze een set kerstkoekjesvormpjes opende, viel één vorm haar meteen op, en niet op een prettige manier. Tussen sterren, sneeuwpoppen, bomen en huisjes lag een metalen omtrek die er totaal anders uitzag dan alles wat ze herkende. Het was onhandig, scheef en verwarrend. Ze pakte het op, draaide het opzij, keerde het ondersteboven en hield het op armlengte afstand in de hoop dat het beeld door de afstand ineens duidelijker zou worden. Niets hielp. Er verscheen geen bekend kerstfiguur. De vorm bleef een compleet mysterie.
Ze spreidde de andere uitstekers over de tafel uit, in de hoop dat ze door ze bij elkaar te zien een aanwijzing zou vinden. De kerstman, rendieren, bellen, zuurstokken, het was allemaal volkomen logisch. Die vreemde niet. Het leek wel een krabbel die iemand in metaal had bevroren. Ook de verpakking gaf geen hints. Er was geen gedrukte handleiding met de vormen, geen foto van versierde koekjes, niets dat uitlegde wat deze specifieke uitsteker moest voorstellen.
