De cel is een relevant onderdeel van uw diabetes:
Bij diabetes type 1 wordt u blootgesteld aan het bètacel-immuunsysteem van de avleesklier. Bij diabetes type 2 gaat insulineresistentie gepaard met een progressieve achteruitgang van de functie van de eilandjes van Langerhans. Stamcellen voor diabetes proberen verloren de gemonteerde cellen te vervangen om de fysiologische reactie op glucose te herstellen. Als u glucose met insuline heeft geïmplanteerd of als u er zojuist mee heeft gewerkt, kan het zijn dat u het hoe dan ook moet injecteren.
Wat zijn de precies die zijn geïmplanteerd?
De onderzoeksgroepen maakten functionele eilanden van Langerhans uit van de pluripotente stamcellen van het endoderm van de patiënt. De pasta controleert de differentiërende protocollen en zorgt voor de controles. Het resulterende resultaat was zwak toen de insuline reageerde met glucose. De implantaten werden geplaatst op goede doorbloede plekken om te integreren en op een verantwoorde manier te metaboliseren.
Uit de rapporten bleek dat
de teams periodes zonder insuline-injecties en een stabiele bloedsuikerregulatie rapporteerden. De hemoglobinewaarden daalden tot effectieve niveaus en de glucosecurves vertoonden minder pieken en dalen. Er waren tekenen van endogene insulineproductie na de implantatie, consistent met de glucoserespons. Uw patiënten zijn altijd klaar om hun dagelijkse routines te doorlopen en zijn gemakkelijk te volgen. Dit zijn concrete voordelen die worden gecombineerd met stamcellen voor diabetes, ook al zijn ze in een vroeg stadium nog niet aan kleine studies gekoppeld.
Beperkingen die niet over het hoofd gezien mogen worden:
Beide rapporten omvatten zeer weinig patiënten. De steekproefgrootte is één geval per type diabetes. Replicatie is nodig in meerdere centra met gestandaardiseerde protocollen en een follow-up van meerdere jaren. Beide patiënten stonden onder immunosuppressie vanwege een eerdere transplantatie. Dit punt is cruciaal. Bij type 1 diabetes blijft auto-immuniteit bestaan en kan het transplantaat worden aangevallen als er geen immunologische bescherming is. Immunosuppressie bevordert de overleving van het implantaat, maar beperkt de wijdverspreide toepassing vanwege de risico’s en kosten. Er zijn ook de gebruikelijke methodologische onzekerheden in de beginfase die met gedegen bewijsmateriaal moeten worden opgehelderd.
