Een discreet gebaar dat ook in moeilijke tijden een welkome afwisseling was.
Sommige familieverhalen vertellen over mensen die dit gebaar tijdens belangrijke beproevingen in hun zak stopten, als een persoonlijke herinnering: « houd moed, je bent sterker dan je denkt. »
Het was geen teken van verzet, maar een gebaar van troost, bijna meditatief. Een manier om een vertrouwd symbool dichtbij te houden.
Waarom is hij verdwenen?
Omdat onze communicatie digitaal is geworden: we zeggen ‘nee’ met een emoji, we sturen een knipoog, een duim omhoog, een hartje. De vijg is niet helemaal verdwenen, maar leeft vooral voort in herinneringen, familieverhalen en bepaalde lokale tradities.
Toch blijft het een charmant symbool: een stille boodschap, een zachtaardige weigering, een beschermende knipoog. Een manier om uit te drukken wat woorden niet altijd durven te zeggen, een discrete volkstraditie die nog steeds voortleeft. Vandaag de dag belichaamt het een eeuwenoude, gebarenherinnering die ons met zijn eenvoud nog steeds ontroert.
