Een beschermend symbool met zeer oude oorsprong.
Voordat het gebaar in de dagelijkse taal werd opgenomen, had het een diepere betekenis. In verschillende Oost-Europese tradities, met name in de volkscultuur, werd het beschouwd als een kleine talisman tegen ongewenste invloeden.
De vuist symboliseerde innerlijke kracht, en de gevouwen duim stond voor een ‘sleutel’ die positieve energie moest bewaren. Dit symbool werd soms in een zak of onder een jas gedragen als teken van moed, net zoals we tegenwoordig een geluksbeschermer bij ons dragen.
Niets magisch, gewoon een geruststellend familiegeloof, een ritueel dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
