Eén theorie kreeg meer bijval dan de rest. Een gebruiker opperde dat de vorm een stapel kerstcadeaus met een strik erop voorstelde, of misschien een kerstsok die aan een van de randen hing. Toen het idee werd uitgewerkt, bleek het inderdaad te kloppen. De scheve omtrek kon een toren van lichtjes hellende cadeaudozen voorstellen, bijeengebonden met lint. Veel lezers vonden deze verklaring treffend en voegden hun eigen versierde versies toe om het te ondersteunen.
Toch was niet iedereen overtuigd. Er bleven steeds nieuwe interpretaties opduiken. Een ijsbeer met een sjaal. Een met sneeuw bedekte hut. Een rendier dat uitglijdt op het ijs. Elke suggestie was nog vermakelijker dan de vorige.
Aan het einde van de dag was er nog steeds geen enkel antwoord. De mysterieuze snijder bleef officieel onbekend. Maar het gebrek aan een definitieve oplossing maakte niet uit. De reactiesectie was veranderd in een gezamenlijk vakantiespel. Onbekenden lachten samen, tekenden plaatjes voor elkaar en vonden elkaar in iets kleins en onschuldigs als een raadselachtig stukje metaal.
Wat begon als lichte frustratie eindigde in een moment van onverwachte vreugde. Midden in de drukte van de feestdagen herinnerde deze vreemde koekjesvorm mensen eraan dat het plezier soms niet zit in het vinden van het juiste antwoord, maar in het genieten van het gesprek onderweg.
