Bij de kerkdeuren hield een dakloos meisje hem tegen. ‘Trouw niet met haar.’ Toen sprak ze een woord dat alleen de bruid en de advocaat mochten weten.
De kerk leek wel rechtstreeks van een ansichtkaart te komen: oude stenen, stille klokken, smetteloze witte bloemen, met obsessieve zorg gerangschikt. Een lichtgekleurd tapijt liep naar de ingang en leidde Lucas Moreno, de rijke bruidegom die iedereen wilde zien, de weg. Niet om te feesten, maar gewoon om te kijken. Telefoons werden omhoog gehouden, gefluister klonk, glimlachen leken ingestudeerd.
Lucas arriveerde in een maatpak, zijn horloge glinsterde in het licht, zijn houding zelfverzekerd, gewend aan ruimte die voor hem openging. Twee bewakers liepen naast hem. Achter hen stond een zwarte SUV met draaiende motor. En daar, de zorgvuldig geënsceneerde perfectie verstorend, stond een tenger meisje in een oversized hoodie en versleten sneakers.
Ze kon niet ouder dan twaalf zijn. Haar handen waren vuil, haar gezicht getekend door honger en de zon. Ze drukte zich tegen de muur aan, bijna onzichtbaar – totdat Lucas naar voren stapte.
‘Trouw niet met haar!’ schreeuwde ze.
De tijd leek even stil te staan. Gasten hapten naar adem. Telefoons werden gekanteld. De bewakers bewogen zich razendsnel.
‘Ga aan de kant,’ snauwde iemand, terwijl hij naar haar arm greep.
Lucas verstijfde – niet uit vriendelijkheid, maar uit schrik. Dat was geen smeekbede. Dat was een waarschuwing.
‘Wat?’ vroeg hij, terwijl hij haar aanstaarde.
De bewaker greep haar vast. Ze huilde niet en smeekte niet. Met verrassende kracht klemde ze zich vast aan Lucas’ jas.
‘Nee,’ zei ze, terwijl ze hem recht in de ogen keek. ‘Als je erin gaat, kom je er niet meer hetzelfde uit.’
‘Genoeg,’ gromde de bewaker.
‘Laat haar gaan,’ beval Lucas scherp.
De greep verslapte. Het meisje liet geen kans onbenut.
‘Trouw niet met haar,’ zei ze opnieuw. ‘Het is een valstrik.’
Lucas lachte kort. « En wat weet jij nou van mijn leven? »
‘Ik weet wat ik gehoord heb,’ antwoordde ze. ‘Ik weet wat ze gezegd hebben.’
» WHO? «
