En op dat moment begon haar hele wereld in te storten.
Sofia voelde haar hart sneller kloppen. Don Estebans aanwezigheid creëerde niet langer een afstand, maar een vreemde nabijheid die haar verontrustte. Hij kwam langzaam dichterbij, alsof hij bang was haar nog meer af te schrikken.
« Ik weet niet waar ik moet beginnen, » mompelde hij.
« Met de waarheid, » antwoordde Sofia, met meer vastberadenheid dan ze zelf had verwacht.
Don Esteban haalde diep adem, alsof hij al jaren op dit moment had gewacht.
‘Ik ben met je getrouwd… niet om je te kopen,’ zei hij met een trillende stem, ‘maar om je te beschermen.’
Sofia fronste haar wenkbrauwen, ze begreep het niet.
Mezelf beschermen? Waartegen?
Hij zat op de rand van het bed, zijn handen op zijn knieën. Hij zag er verslagen uit, als een man gebukt onder herinneringen die op het punt stonden naar boven te komen.
« Ik kende je moeder, » bekende hij. « Toen ik jong was. »
Die woorden troffen haar als een emmer ijskoud water.
Sofia deed een stap achteruit.
Mijn moeder? Dat… dat is onmogelijk. Mijn ouders hebben elkaar op de universiteit ontmoet, en jij…
‘Hij was een vriend van je moeder voordat ze je vader leerde kennen,’ onderbrak Esteban. ‘En… hij was verliefd op haar.’
Sofia voelde de grond onder haar voeten wegzakken.
« Wat zeg je? »
‘Ze beantwoordde mijn gevoelens nooit,’ legde hij uit met duidelijke bitterheid. ‘Maar ik heb haar altijd gerespecteerd. Toen ze met je vader trouwde, wist ik dat ik afstand moest houden. Toch… ben ik haar op afstand blijven volgen. Ze was een bijzondere vrouw. Jaren later, toen ze overleed, beloofde ik je familie te helpen als ze dat ooit nodig zouden hebben.’
Sofia was sprakeloos. Hij vervolgde:
Ik had nooit gedacht dat ik met jou zou trouwen. Het was nooit mijn bedoeling geweest. Maar toen ik hoorde over de schulden en de risico’s die je nam… en toen ik zag hoe je worstelde om iedereen te onderhouden… kreeg ik zoveel medelijden met je moeder dat… —Haar stem brak—. Ik de meest dwaze actie ondernam die ik me kon voorstellen.
Sofia voelde een mengeling van schok, verwarring en, verrassend genoeg, medeleven.
‘Waarom heb je ons niet geholpen zonder er iets voor terug te vragen?’ vroeg hij scherp.
Hij liet zijn hoofd zakken.
Omdat ik wist dat je vader nooit geld van me zou aannemen als er geen officiële relatie tussen ons bestond. En omdat… ik dacht dat ik mijn fouten uit het verleden kon goedmaken als ik je een veilig leven kon bieden.
Sofia moest gaan zitten. Dit was te veel.
Hij voegde eraan toe:
Maar ik wil niet dat dit huwelijk een last wordt. Als je, nadat je me hebt aangehoord, het wilt laten ontbinden, dan doen we dat. Ik zweer dat ik je familie zal blijven steunen. Ik heb niet gelogen toen ik beloofde je te respecteren.
De oprechtheid in haar stem was overduidelijk.
