Beschermd door water, na decennia weer aan de oppervlakte gekomen.
De onderdompeling heeft de harp beschermd. Het hout is weliswaar doorweekt en gebarsten, maar nog steeds herkenbaar. Elke bout en verbinding is verroest, maar het instrument weerspiegelt nog steeds het vakmanschap van de 19e-eeuwse Amerikaanse pianobouw. Bijna 150 jaar later heeft het de elementen doorstaan, wat de duurzaamheid ervan benadrukt.
De herverschijning ervan herinnert ons eraan dat overblijfselen uit het verleden vaak decennialang verborgen blijven, om pas weer boven te komen wanneer de natuur verandert. De harp is meer dan een historisch artefact; ze verbindt ons met de mensen die langs de Coosa-rivier woonden, muziek speelden en ernaar luisterden.
Slotbeschouwingen
Deze pianoharp uit de 19e eeuw is een muzikaal relikwie, maar ook een venster op het leven van gemeenschappen die door het stuwmeer onder water zijn komen te staan. De stilte die erin heerst, vertelt veel over vakmanschap, muziek en het dagelijks leven van vóór de overstroming en bewaart een stukje geschiedenis dat nog lang nagalmt nadat de laatste noot is gespeeld.
