Daniel volgde haar snel. « Mam, wacht even. Waarom heb je me dat niet verteld? »
Margaret werd milder. « Ik wilde nooit dat mijn succes jouw prestaties zou overschaduwen. Je hebt je leven opgebouwd door hard werken. Daar ben ik trots op. »
Daniel slikte moeilijk. « Het is niet het geld dat me dwarszit. Het is dat je dit helemaal alleen hebt moeten oplossen. »
Hij raakte haar wang aan. « Ik ben nooit alleen geweest. Ik heb jou. »
Binnen weerklonken stemmen: ruzies, verontschuldigingen en verwarring.
Daniel keek hulpeloos achterom. « Wat moeten we nu doen? »
Margaret kneep in haar hand. ‘Dat moeten jullie twee samen beslissen.’
Emily vertrok meteen, met tranen over haar wangen. ‘Mevrouw Lewis… het spijt me zo. Mijn moeder had het mis.’
Margaret
bestudeerde haar gezichtsuitdrukking: oprecht, vol berouw. « Hoe we anderen behandelen is belangrijk, vooral als we denken dat er niets op het spel staat. Zo toon je je karakter. »
Emily knikte. « Daniel en ik willen een thuis creëren gebaseerd op vriendelijkheid. Niet op status. Niet op oordeel. »
Margaret glimlachte goedkeurend. « Dan heb je al een voorsprong op velen. »
Terwijl ze naar haar auto liep, voelde ze geen voldoening, alleen helderheid. Ze had niemand verraden; de waarheid was gewoon aan het licht gekomen.
Voordat ze wegging, keek ze nog even achterom. Daniel en Emily stonden samen in het licht van de veranda, hand in hand, en kozen eerlijker voor elkaar dan ooit tevoren.
En Margaret besefte: rijkdom kent vele vormen.
Sommige stoffen kunnen worden afgezet.
Andere kunnen alleen worden gevoeld.
