Deze winter was mijn achtjarige zoon helemaal geobsedeerd door het bouwen van sneeuwpoppen in dezelfde hoek van onze voortuin. Onze chagrijnige buurman bleef er maar overheen rijden met zijn auto, hoe vaak ik hem ook vroeg ermee te stoppen. Ik dacht dat het gewoon een kleinzielig, irritant burenconflict was – totdat mijn zoon me stilletjes vertelde dat hij een plan had om er een einde aan te maken.
Advertentie
Ik ben 35, mijn zoon Nick is acht, en deze winter heeft onze hele buurt op een zeer harde manier een lesje geleerd over grenzen.
Het begon met sneeuwpoppen.
« Sneeuwpoppen maakt het niet uit hoe ik eruitzie. »
Niet één of twee. Een heel leger.
Elke dag na school stormde Nick de deur binnen, met roze wangen en stralende ogen.
« Mag ik nu naar buiten, mam? Alsjeblieft? Ik moet Winston nog afmaken. »
« Wie is Winston? » vroeg ik, ook al wist ik het al.
Advertentie
« De sneeuwpop van vandaag, » zei hij dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Onze voortuin werd zijn werkplaats.
Hij gooide zijn rugzak neer, worstelde met zijn laarzen en trok zijn jas scheef aan. De helft van de tijd bedekte zijn hoed één oog.
« Het is goed zo, » mopperde hij als ik probeerde mijn haar recht te trekken. « Sneeuwpoppen maakt het niet uit hoe ik eruitzie. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
ADVERTISEMENTOnze voortuin werd zijn werkplaats.
Elke dag op dezelfde hoek, vlakbij de oprit, maar duidelijk aan onze kant. Hij rolde de sneeuw tot hobbelige bollen. Takjes als armen. Kiezelstenen als ogen en knopen. En die sjabby rode sjaal waarvan hij volhield dat die ze « officieel » maakte.
Advertentie
Wat ik minder leuk vond, waren de bandensporen.
Hij noemde ze allemaal bij naam.
« Dit is Jasper. Hij houdt van sciencefictionfilms. Dit is Kapitein Frost. Hij beschermt de anderen. »
Hij deed een stap achteruit, zette zijn handen in zijn zij en zei: « Ja. Dat is een goede kerel. »
Ik vond het heerlijk om hem door het keukenraam te zien. Acht jaar oud, daar buiten te praten met zijn kleine sneeuwpoppetjes alsof het collega’s waren.
Wat ik minder leuk vond, waren de bandensporen.
Advertentie
Het type man dat zich beledigd voelt door de zonneschijn.
Onze buurman, meneer Streeter, woont al naast ons sinds voordat wij hier kwamen wonen. Eind vijftig, grijs haar, permanente frons. Het type man dat eruitziet alsof hij zich beledigd voelt door de zon.
Hij heeft de gewoonte om dwars over de hoek van ons gazon te rijden als hij zijn oprit oprijdt. Dat scheelt hem misschien twee seconden. Ik had die sporen al jaren opgemerkt.
Ik zei tegen mezelf dat ik het moest loslaten.
« Mam. Hij heeft het weer gedaan. »
Advertentie
Toen stierf de eerste sneeuwpop.
Nick kwam op een middag binnen, stiller dan gewoonlijk. Hij plofte neer op de deurmat en begon zijn handschoenen uit te trekken, terwijl er klonten sneeuw naar beneden vielen.
‘Mam,’ zei hij met een dunne stem. ‘Hij heeft het weer gedaan.’
Mijn maag draaide zich om. « Wat heb je ook alweer gedaan? »
« En toen deed hij het toch. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Hij snoof, zijn ogen rood. « Meneer Streeter reed het turf op. Hij reed Oliver aan. Zijn hoofd vliegt eraf. »
Let op
: de kleding die u draagt, wordt door uw handen op het kleed gelegd.
‘Hij keek hem aan,’ fluisterde Nick. “En toen daad hij het toch. »
Ik omhelsde zoom stevig. Zijn jas voelt ijskoud aan tegen mijn verwanten.
« Het spijt me zo, schat. »
« Hij is niet gestopt. »
‘Hij stopt niet eens,’ zei Nick in mijn schouder. ‘Hij reed gewoon weg.’
Die avond stond ik bij het keukenraam en trap naar de trurigige hoop sneeuw en takken.
Advertentie
Er is iets in mij verhard.
De volgende avond hoorde ik de auteur van meneer Streeter dichtgaan, ging ik naar buiten.
“Hallo meneer Streeter,” riep ik.
“Zou u ooit de schorsing opheffen die voortvloeit uit wat u is overkomen?”
Hij draaide zich om, al transparant. “Ja?” »
Als ik verder wil gaan, klik dan op de knop met de advertentie.⤵️
