Na het eten schoof ik een envelop over de tafel.

Hij probeerde het op te bergen.

‘Open het,’ zei ik.

Zijn ogen werden groot.

« Ik begrijp het niet. »

“Ik wilde weten wie er zou komen zonder iets te verwachten.”

Hij keek me zwijgend aan.

‘Ik heb je getest,’ gaf ik toe. ‘En het spijt me.’

Hij haalde de cheque tevoorschijn: $50.000.

Toen duwde hij hem terug.

‘Ik hoef geen beloning te krijgen voor mijn liefde voor jou,’ zei hij.

De tranen stroomden over mijn wangen.

‘Misschien moet je het aan iemand geven die het nodig heeft,’ voegde hij eraan toe.

Het heeft me geholpen bij het kiezen van goede doelen.

We hebben elke dollar gedoneerd.

En toen bleef het maar terugkomen.

Niet voor het geld. Niet voor de vakantie.

Speciaal voor mij.

Op mijn 87e begreep ik het eindelijk:

Liefde kun je niet kopen of testen.

Het manifesteert zich gewoon.

En als het gebeurt, merk je het.

Ik wou dat ik het eerder had geweten.

Maar ik ben dankbaar dat ik iets heb geleerd.