De noodverlichting kleurde de gang rood toen Atlas opstond, zijn tanden ontblootte, zijn lichaam stijf, en de gang in staarde.
‘Het is hier,’ fluisterde ik.
Een stem galmde kalm door de duisternis:
—Dokter… ik wil gewoon mijn dochter terug.
Parker hief zijn wapen.
—Grant, kom in het licht.
‘Dat kan ik niet,’ antwoordde de stem zachtjes. ‘Niet na wat ik gedaan heb.’
Verderop in de gang bewoog een schaduw.
Atlas keek me aan, vervolgens keek hij naar de tomografie-ruimte, en ik begreep met angstaanjagende helderheid: ik wist precies wat hij van plan was.
‘Vind haar,’ fluisterde ik.
En hij rende weg.
Wat volgde was chaos, afgemeten in hartslagen: Parker die voorzichtig oprukte en bevelen schreeuwde; het geluid van terugtrekkende voetstappen; en toen stilte, slechts onderbroken door een enkel, droog bevel van Atlas, een blaf die als een vonnis nagalmde.
We troffen Grant Holloway aan, ineengedoken tegen de muur bij CT, zijn pistool aan de zijkant, zijn handen trillend, zijn ogen leeg, terwijl Atlas tussen hem en de scannerdeur stond.
‘Ze leeft,’ zei ik zachtjes. ‘Voor jou. Voor ons allebei.’
Grant brak in tranen uit en herhaalde haar naam als een bekentenis.
Het onderzoek dat volgde was lang, pijnlijk en diep menselijk: therapeuten, belangenbehartigers en een systeem dat – voor één keer – koos voor genezing in plaats van straf.
Maeve is hersteld.
Atlas is officieel met pensioen gegaan en geniet nu van een rustiger leven, vol pindakaaslekkernijen en zonnige middagen.
Grant kreeg hulp. Echte hulp.
En die nacht leerde ik dat de grens tussen gevaar en redding soms vier poten heeft, modderige voetafdrukken en een hart dat weigert op te geven.
