Maar het was geen constante stroom; het kwam in stoten, afgewisseld met zachte snikken. Ik ging dichterbij en gluurde door de kleine kier in de badkamerdeur.
Het bloed stolde me in de aderen.
Olivia beefde en probeerde de blauwe plekken van haar armen en schouders af te spoelen. Daniel stond naast haar, uitdrukkingsloos, met een natte handdoek in zijn hand.
‘Denk je soms dat ik je niet eerder heb horen praten?’ zei hij.
—Nee… het was gewoon mama. Ik vroeg haar of ze iets wilde eten.
—Leugenaar! Klap!
Het geluid galmde tussen de tegels. Olivia viel op de grond, doorweekt en huilend.
Ik bedekte mijn mond om een gil te onderdrukken. Mijn zoon, het kind dat ik ooit in mijn armen had gesloten en beschermd, was een man geworden die dezelfde wreedheid beging als zijn vader.
Ontdek meer
Campingkachels
Koop vitamines en supplementen
Vitamines
Gezondheid
Afstudeercadeaus
Outdooruitrusting
Gebruik WD-40
EHBO-kits
Outdoorkleding
Hond
3. De ochtend van neppe glimlachen
Tijdens het ontbijt vroeg ik haar liefjes: « Olivia, wat is er met je hand gebeurd? »
Ze aarzelde. « Oh… ik botste tegen de deur, mam. Het is niets. »
Daniel kwam binnen, omhelsde haar en dwong een glimlach tevoorschijn. « Zie je wel, mam? Mijn vrouw is een beetje onhandig. »
Olivia glimlachte even, maar haar ogen verraadden haar, gevuld met een stille angst. Ik herkende die blik. Het was dezelfde blik die ik vroeger had.
4. Een moeders besluit
Die nacht kon ik niet slapen. De herinneringen aan de klappen, de angst en de stilte bleven me achtervolgen. Ik kon Olivia niet laten lijden wat ik had geleden.
De volgende ochtend heb ik ze allebei gebeld.
« Daniel, » zei ik kalm, « ik verhuis naar een bejaardentehuis. Ik heb daar vrienden, en het is beter voor iedereen. »
Ze fronste haar wenkbrauwen. « Weet je het zeker, mam? »
—Ja, zoon. De tijd is gekomen.
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
