Mijn grootvader vertelde me dat hij deze val van zijn eigen vader had geërfd. Met andere woorden, dit voorwerp was een familie-erfstuk, als een geheim trucje dat van generatie op generatie werd doorgegeven. Ik zag dit stuk metaal ineens als een schat: een tastbaar bewijs van vergeten kennis, van een tijd waarin alledaagse problemen werden opgelost met vindingrijkheid en pragmatisme.
Deze voorwerpen uit het verleden vertellen meer dan alleen verhalen.
Deze mollenval, hoe onschuldig hij ook lijkt, opende een venster naar een wereld waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Een wereld van jaren waarin alles een doel had, waarin niets werd verspild, alles werd geïmproviseerd. Waar gereedschap, technieken en tips mondeling werden doorgegeven, tijdens een middag in de tuin of bij een kop koffie op het terras.
Het herontdekken van dit object gaf me het gevoel terug in de tijd te stappen. Om weer in contact te komen met een tijdperk waarin handen wisten hoe te creëren, waarin mensen de tijd namen om de natuur te begrijpen om er beter mee samen te leven.
Wat als u uw tuin eens vanuit een ander perspectief zou bekijken?
Sinds die ontdekking zie ik het oude schuurtje en de met bramen begroeide borders niet meer op dezelfde manier. Ik vraag me af wat de aarde nog zou kunnen onthullen, welke kleine juweeltjes uit het verleden er onder de wortels verborgen liggen.
De volgende keer dat je door een oude tuin wandelt, houd dan je ogen goed open. Een simpele, ietwat vreemde steen of een stuk roestig metaal kan zomaar een verhaal vertellen. En wie weet? Misschien ontdek je wel een onverwachte schat… en een vergeten stukje familiegeschiedenis. Soms liggen de mooiste verrassingen vlak onder onze voeten verborgen.
