Ik lachte door mijn tranen heen.
« Net als een boemerang. »
Die kleding betekende meer voor me dan ik ooit volledig zou kunnen uitleggen.
Ik had de aanschaf van nieuwe spullen steeds uitgesteld –
ik droeg mijn schoenen langer dan goed voor me was en
hield mezelf voor dat we er wel een oplossing voor zouden vinden.
Die doos voelde alsof het universum zachtjes zei: « Alles komt goed. Haal even adem. »
Later die dag, nadat de meisjes de helft van de inhoud hadden uitgeprobeerd en in de woonkamer aan het chillen waren, ging ik aan de keukentafel zitten en opende Facebook.
Ik heb een bericht geschreven.
Geen namen.
Geen details die ik niet al heb gedeeld.
Dit is het:
Twee dagen voor Kerstmis zag ik een moeder met haar baby bij een bushalte.
Ik heb ze mee naar huis genomen.
Vanmorgen lagen er een doos met kleren en een brief op mijn veranda.
Ik besloot met: « Soms is de wereld vriendelijker dan je denkt. »
Ongeveer een uur later ontving ik een berichtverzoek.
Het was bij Laura thuis.
‘Gaat dat bericht over mij?’, schreef hij.
Mijn hart sloeg een slag over.
‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Ik heb het anoniem gehouden. Ik hoop dat dat geen probleem is.’
‘Dat is meer dan prima,’ antwoordde ze.
‘Ik heb sinds die avond aan je gedacht. Ik wist niet hoe ik je nogmaals kon bedanken zonder dat het ongemakkelijk zou voelen.’
We hebben even gepraat.
Hij vertelde me dat Oliver in orde was.
Dat zijn familie erop had gestaan de doos te versturen, ondanks dat ze het financieel moeilijk hadden.
Dat haar nichtjes ruzie hadden gemaakt over welke jurk mijn dochters het mooist vonden.
Ik stuurde haar een foto van mijn dochters die rondrenden in hun nieuwe kleren, met wapperend haar en stralende gezichtjes.
‘Ze zien er zo gelukkig uit,’ schreef ze.
‘Dat klopt,’ antwoordde ik. ‘Jij hebt het mogelijk gemaakt.’
We sloten ons aan als vrienden.
Nu houden we zo nu en dan contact met elkaar.
Foto’s van kinderen.
Berichten als « Veel succes vandaag. »
Stille bekentenissen als « Ik ben ook uitgeput. »
Niet alleen voor kleding.
Niet alleen voor de doos.
Maar waarom kruisten twee moeders elkaar op een ijskoude nacht voor Kerstmis?
De een had hulp nodig.
De ander was bang, maar hij stopte toch.
