**Het kleine vrouwtje**
Advertentie.
Mijn naam is Lillian Carter en ik ben 59 jaar oud.
Zes jaar geleden trouwde ik met een man genaamd Ethan Ross, die toen slechts 28 jaar oud was, 31 jaar jonger dan ik.
We ontmoetten elkaar tijdens een rustige yogales in San Francisco. Ik was net met pensioen gegaan als docent en kampte met rugpijn en de stilte die gepaard gaat met het verlies van een dierbare. Ethan was een van de instructeurs: vriendelijk, geduldig, met dat serene zelfvertrouwen waardoor iedereen in de zaal zich meer op zijn gemak voelde.
Als ze glimlachte, leek de wereld even stil te staan.
Ik was er vanaf het begin voor gewaarschuwd:
“Hij is uit op je geld, Lillian. Je staat er helemaal alleen voor. Wees voorzichtig.”
Ja, ik had een comfortabel leven geërfd van mijn overleden echtgenoot: een herenhuis van vijf verdiepingen in het centrum, twee spaarrekeningen en een villa aan het strand in Malibu.
Maar Ethan heeft me nooit om geld gevraagd. Hij kookte, maakte schoon, gaf me massages en noemde me zijn kleine vrouw of zijn schatje met zijn zachte stem.
Elke avond, voordat hij ging slapen, bracht hij me een glas warm water met honing en kamille.
‘Drink het allemaal op, schat,’ fluisterde hij. ‘Het helpt je slapen. Ik kan niet rusten als jij niet rust.’
Dus ik heb gedronken.
Zes jaar lang dacht ik dat ik mijn innerlijke rust had gevonden: een zoete en constante liefde die niets terugverwachtte.
### De nacht dat ik niet kon slapen
Op een avond vertelde Ethan me dat hij laat op zou blijven om een »kruidendessert » te maken voor zijn yogavrienden.
‘Ga eerst maar slapen, schat,’ zei hij, terwijl hij een kus op mijn voorhoofd gaf.
Ik knikte, deed het licht uit en deed alsof ik in slaap viel.
Maar iets in me, een koppig stemmetje, weigerde zich te laten zwijgen.
Ik stond geruisloos op en liep de gang in. Vanuit de deuropening keek ik naar Ethan in de keuken. Hij stond bij het aanrecht en neuriede zachtjes. Ik zag hem warm water in mijn gebruikelijke glas schenken, een lade openen en er een klein amberkleurig flesje uithalen.
Ze liet een, twee, drie druppels van een heldere vloeistof in mijn glas vallen.
Daarna voegde ze de honing en kamille toe en roerde het geheel door.
Ik voelde een intense kou.
Toen hij klaar was, pakte hij het glas en ging naar boven, in mijn richting.
Ik gleed terug in bed en deed alsof ik half sliep.
Hij glimlachte toen hij me het glas overhandigde.
“Hier, lieverd.”
Ik gaapte en haalde rustig adem.
“Ik maak het later af.”
Die nacht, toen hij in slaap viel, goot ik het water in een thermoskan, sloot die af en verstopte hem in mijn kast.
### De resultaten
De volgende ochtend ging ik meteen naar een privékliniek en gaf het monster aan een technicus.
Twee dagen later belde de dokter me op. Hij klonk serieus.
‘Mevrouw Carter,’ zei ze zachtjes, ‘de vloeistof die u gedronken hebt, bevat een krachtig kalmeringsmiddel. Bij regelmatig gebruik kan het geheugenverlies en verslaving veroorzaken.’ ‘Wie het u ook gegeven heeft, diegene wilde u zeker niet helpen slapen.’
De kamer begon te draaien.
Zes jaar lang warmte, zorg en gefluisterde liefde; en al die tijd hadden ze me iets gegeven om me kalm te houden.
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
