Hij sprak lange tijd niet.
Toen slaakte hij een zucht, niet van schuld of schaamte, maar van frustratie, als iemand wiens geheime experiment was mislukt.
‘Je begrijpt het niet, Lillian,’ zei hij zachtjes. ‘Je maakt je te veel zorgen, je piekert te veel. Ik wilde je alleen maar helpen ontspannen, om te stoppen met… oud worden door stress.’
Zijn woorden bezorgden me kippenvel.
‘High worden?’ snauwde ik. ‘Een marionet worden?’
Hij haalde lichtjes zijn schouders op, alsof hij het probleem niet zag.
Dat was de laatste nacht dat hij onder mijn dak sliep.
Ik heb een annuleringsverzoek ingediend.
Mijn advocaat hielp me een contactverbod te verkrijgen en de autoriteiten namen de fles in beslag als bewijsmateriaal. Het bleek een vrij verkrijgbaar kalmeringsmiddel met verslavende werking te zijn.
Ethan verdween daarna uit mijn leven.
De schade bleef echter aanhouden, niet in mijn lichaam, maar in mijn zelfvertrouwen.
Maandenlang werd ik midden in de nacht wakker, bang voor elk geluid, elke schaduw.
Maar beetje bij beetje begon ik te genezen.
Ik verkocht mijn huis in de stad en verhuisde permanent naar de villa aan het strand, de enige plek die ik nog als mijn eigen plek beschouwde.
Elke ochtend wandel ik met een kop koffie over het strand en herinner ik mezelf eraan:
Vriendelijkheid zonder eerlijkheid is geen liefde.
“Zorg zonder vrijheid is controle.”
Er zijn drie jaar voorbijgegaan.
Ik ben nu 62 jaar oud.
Ik geef een kleine yogales voor vrouwen boven de vijftig, niet om in vorm te komen, maar om kracht, innerlijke rust en zelfvertrouwen te vinden.
Soms vragen mijn studenten me of ik weer in de liefde geloof.
Ik glimlach.
» Natuurlijk.
Maar nu weet ik dat liefde niet gaat over wat iemand je geeft, maar over wat ze je niet afnemen.”
Daarna maak ik elke avond voor het slapengaan een glas warm water klaar: honing, kamille en verder niets.
Ik richt het op mijn spiegelbeeld en fluister:
“Voor de vrouw die eindelijk wakker werd.”
