Het verleden trof me als een fysieke klap.
‘Was het zo?’ herhaalde ik stomverbaasd, omdat ik het woord niet kon bevatten.
« Alstublieft, » zei meneer Lam, zijn stem nu vastberadener. « Mag ik binnenkomen? Dit is geen gesprek voor op straat. »
Ik knikte, verbijsterd, terwijl ik hem overeind hielp. Hij zwaaide naar zijn chauffeur, die meteen de deuren van de andere auto opende. Meer mannen in pak stapten uit, allemaal met een serieuze, professionele uitdrukking.
De buren speculeerden er lustig op los.
Heb je dat gehoord? Zijn zoon!
“Is die jongen de zoon van Thanh?”
“O mijn God! Weet je wie Lam Quoc Vinh is?”
« De Lam Group! Het bedrijf! Hij is een van de rijkste mannen van het land! »
Maar ik hoorde ze nauwelijks. Al mijn aandacht was gericht op de oude man die nu in mijn kleine huisje stond en met een uitdrukking van diepe droefheid om zich heen keek naar onze armoede.
Minh stond in de hoek, zijn ogen wijd opengesperd van angst en verwarring. Meneer Lam zag hem en slaakte een geluid, iets tussen een hijg en een snik in.
‘Ze lijkt precies op Thanh op die leeftijd,’ zei hij. ‘Precies.’
De waarheid
We namen plaats aan mijn kleine tafeltje: meneer Lam, ikzelf en Minh, die ik ondanks zijn protesten dichter naar me toe trok. De mannen in pak bleven buiten, zodat we privacy hadden voor een gesprek dat alles zou veranderen.
‘Vertel me wat er gebeurd is,’ zei ik met een verrassend vastberaden stem. ‘Vertel me waarom Thanh nooit meer terugkwam.’
Meneer Lam sloot zijn ogen, en toen hij ze weer opende, stonden ze vol verse tranen. ‘Hij kwam terug naar jou. De dag nadat je hem over de zwangerschap had verteld. Hij was zo blij, Hanh. Ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien. Hij kwam thuis en vertelde ons alles: over jou, over de baby, over hoe graag hij wilde trouwen.’
“En je zei nee.”
‘Nee,’ zei meneer Lam vastberaden. ‘Ik zei ja. Zijn moeder en ik zeiden allebei ja. Thanh was onze enige zoon. We wilden dat hij gelukkig was. We hebben hem gezegd dat hij je mee moest nemen om ons te ontmoeten, zodat we de bruiloft konden gaan plannen. Hij was dolblij. Hij zei dat hij de volgende ochtend als eerste terug naar het dorp zou gaan om je het goede nieuws te vertellen.’
“Maar hij is nooit gekomen.”
‘Nee. Want die ochtend…’ De stem van meneer Lam brak. ‘Die ochtend leende hij een van onze auto’s. Hij had zo’n haast om bij u te komen. Hij wilde u verrassen, u vertellen dat alles perfect zou verlopen. Maar er gebeurde een ongeluk. Op de snelweg. Een vrachtwagenchauffeur viel achter het stuur in slaap en kwam op de tegemoetkomende rijstrook terecht.’
Ik kon niet ademen.
‘Thanh stierf op slag,’ vervolgde meneer Lam, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden. ‘Hij voelde geen pijn. Maar hij heeft je ook nooit meer teruggezien. Hij heeft zijn zoon nooit ontmoet. Hij heeft nooit kunnen uitleggen waarom hij niet terugkwam.’
De kamer draaide om me heen. Tien jaar lang had ik me allerlei scenario’s voorgesteld: dat Thanh had gelogen, dat haar ouders ons huwelijk hadden verboden, dat ze gewoon van gedachten was veranderd en iemand beters had gevonden. Maar de dood? Die mogelijkheid leek te wreed om serieus te overwegen.
‘Waarom heb je me niet gevonden?’ vroeg ik, mijn woede vermengd met pijn. ‘Waarom heeft het je tien jaar gekost?’
‘Omdat ik niet wist wie u was,’ zei meneer Lam zachtjes. ‘Thanh vertelde ons dat uw naam Hanh was en dat u in ‘het dorp van haar tante’ woonde. Maar het dorp van mijn schoonzus is een van de zeven dorpen in dat district. En Hanh is een heel veel voorkomende achternaam. We hebben naar u gezocht, Hanh. We hebben rechercheurs ingeschakeld, contact opgenomen met de dorpsautoriteiten, alle openbare registers gecontroleerd. Maar het lijkt erop dat u spoorloos verdwenen bent.’
“Ik was hier de hele tijd.”
Nu weet ik het. Het probleem was dat Thanh mijn schoonzus alleen in de zomer bezocht. Zij wist niets van jou; hij had de relatie geheim gehouden omdat hij zeker wilde zijn voordat hij je aan de familie voorstelde. Na zijn dood hadden we geen aanknopingspunten. Geen manier om de vrouw te vinden die zwanger was van ons kleinkind.
Hij haalde nog meer documenten uit zijn jas; papieren die er officieel en belangrijk uitzagen.
“Vorige maand kreeg een van mijn onderzoekers een nieuw idee. Hij begon oude ziekenhuisdossiers van tien jaar geleden door te nemen, op zoek naar zwangere vrouwen met de naam Hanh in de regio die binnen de vastgestelde periode waren bevallen. Uw naam dook op in de dossiers van het districtsziekenhuis. Het heeft ons drie weken gekost om u hier, in dit specifieke dorp, te vinden.”
Ik keek naar Minh, die dit alles in zich opnam met de verwonderde blik van een kind dat beseft dat het hele verhaal van zijn leven zojuist is herschreven.
‘Mijn vader heeft ons dus niet in de steek gelaten,’ zei ze zachtjes. ‘Hij is overleden in een poging terug te komen.’
‘Hij stierf vol enthousiasme om je te ontmoeten,’ corrigeerde meneer Lam zachtjes. ‘Het laatste wat hij tegen me zei was: « Ik word vader. » Hij stierf gelukkig, Minh. Dat is bijzonder.’
De schande van het volk
Buiten was het gestopt met regenen, maar de menigte buren was alleen maar groter geworden. Toen we eindelijk het huis verlieten – meneer Lam hand in hand met Minh, ik lopend naast hem – leek het alsof het hele dorp zich op straat had verzameld.
De fluisteringen klonken nu anders.
“¡Ese es Lam Quoc Vinh!”
“De president van Lam Corporation!”
Weet je hoe rijk hij is? Miljarden!
« En dat kind is zijn enige kleinzoon! »
⏬ Wordt vervolgd op de volgende pagina. ⏬
