Max stond in de deuropening, leeg.
In Rex plaatsen zijn kop op Anna’s schoot en jankte zachtjes, ook hij wilde zeggen:
Dit is ook niet voorbij. Ik voel het.
Maar maak je geen zorgen over je hond.
Neem contact op met de artsen.
Papieren.
Handtekeningen.
Een overlijdensakte.
Een engrafenis die gepland mest worden.
Alles moest “geregeld.”
Ookof je verdriet kunt regelen.
De ochtend van de
Anna had niet sneuvelde.
Max, absoluut niet.
Als je een tafel hebt waar je graag wilt eten, moet je weten hoe de bloemen eruitzien:
“Strekte.”
“Ze is nu een engel.”
“Het is Gods plan.”
Anna wilde al die kaartjes verscheuren.
Je weet ook niet wat je ermee moet doen.
Maar maak je geen zorgen.
Maak je geen zorgen als het te streng is.
Rex had al voor het voertuig gezorgd.
Hij weg te gaan.
Toen de kist naar buiten werd gedragen, brak Rex bijna door de handen van Max heen. Hij rendert toe.
Hij ging naar de doos.
Hij gromde.
Niet boos.
Beschermend einde.
Alsof hij zei:
Nee. Dit neem je niet mee.
De uitvaartverzorger had rekening gehouden.
“Is dat normaal?” iemand laten fluisteren.
“Ik denk dat hij rouwt,” had een ander gezegd.
Maar Anna voelde het.
Dit was geen gewone rouw…
