Op een zinderende zomermiddag in Atlanta reed Caroline Whitman in haar rolstoel over de stoep voor een rustig café. De voormalige techonderneemster, ooit gevierd op tijdschriftcovers, stond nu bekend om haar isolement op zolder en haar rolstoel. Een auto-ongeluk vijf jaar eerder had haar haar benen en een groot deel van haar levensvreugde ontnomen.
Terwijl ze haar zonnebril rechtzette, schrok ze van een stem.
—Neem me niet kwalijk, mevrouw… Kan ik u genezen in ruil voor dat overgebleven eten?
Caroline knipperde met haar ogen. Voor haar stond een jongen van niet ouder dan veertien. Zijn donkere huid glansde van het zweet, zijn T-shirt was gescheurd, zijn sneakers versleten. Hij klemde een verfrommelde papieren zak vast alsof die zijn hele wereld bevatte. Zijn ogen waren echter vastberaden: hongerig, niet alleen naar eten, maar naar een kans.
Caroline moest eerst scherp lachen. Ze had een smeekbede om geld verwacht, misschien een vergezocht verhaal. Maar in plaats daarvan zag ze een ernst die haar onrustig maakte. ‘Wat zei je nou?’ vroeg ze.
De jongen schraapte zijn keel. ‘Ik kan haar helpen sterker te worden. Ik heb therapie gestudeerd: oefeningen, rekoefeningen, dingen die haar benen weer aan de praat kunnen krijgen. Ik kijk video’s, lees boeken en oefen… Maar ik kan het niet volhouden als ik niet eet. Alstublieft.’
Caroline staarde hem aan, niet zeker of ze zich beledigd of juist geïntrigeerd moest voelen. In haar wereld hadden artsen in witte jassen en therapeuten met diploma’s haar verteld dat vooruitgang onmogelijk was. En toch was daar een sjofele tiener die beweerde dat hij wel kon slagen waar zij hadden gefaald.
