Het zoeken naar nesten van trompetwormen in de grond was tijdens mijn jeugd nooit een onbeduidend tijdverdrijf.

Het was geen verveling, noch een gebrek aan creativiteit: het was overleven verpakt in nieuwsgierigheid, hoop verborgen onder vuile nagels, en een soort avontuur dat alleen kinderen die met weinig opgroeiden echt konden begrijpen. Terwijl anderen aan hun scherm gekluisterd zaten, verdwenen wij in velden en binnenplaatsen, op zoek naar kleine wonderen met geschaafde knieën en open handen.

Elke kleine ontdekking leek wel een geheime schat, speciaal voor ons bestemd.

We wisten het toen nog niet, maar elk nest dat we ontdekten, gaf ons stilletjes vorm aan de mensen die we ooit zouden worden. Zonder duur speelgoed of eindeloze afleidingen maakten we van de wereld zelf onze speeltuin. We groeiden op in een wereld waar nieuwtjes achter de etalages bleven, waar videogames van iemand anders waren en waar verbeelding ons kostbaarste bezit was.

Na de regen werden de grond, de bomen en de modderige hoekjes ons hele universum.

De nesten van trompetwormen waren voor ons het bewijs dat magie echt bestaat, als je maar goed genoeg kijkt. We waren niet alleen op zoek naar wormen; we waren op zoek naar verwondering. We vierden onze ontdekkingen, leerden vreugde te delen in plaats van te concurreren, en ontdekten hoe nieuwsgierigheid een gewone middag kon veranderen in iets onvergetelijks.

Die stille momenten hebben veerkracht en dankbaarheid gevormd tot wie we vandaag zijn. En nu, wanneer het volwassen leven zwaar lijkt, denken we terug aan de zonovergoten huid, vuile handen en het gelach zo hard dat alle zorgen verstomden. Die schatten uit onze kindertijd dragen nog steeds dezelfde boodschap uit: schoonheid schuilt in de kleinste hoekjes en kracht komt voort uit de eenvoudigste vreugden.