Een doodnormale lunch, totdat er iets misging.

Het begon als een gewone lunch op een doordeweekse dag. Ik at een simpele salade van een plek waar ik vaak kom: vertrouwd, handig en betrouwbaar. Niets aan de maaltijd leek ongewoon, totdat ik mijn vork pakte voor de volgende hap en iets kleins aan een blaadje sla zag kleven.

In eerste instantie dacht ik dat het een kruidenmengsel of ontbijtgranen waren die niet goed gemengd waren. Maar hoe langer ik keek, hoe ongemakkelijker ik me voelde. De kleine, ronde balletjes waren zo samengeperst dat ze totaal niet op voedsel leken.

Op het moment dat ik besefte wat het was

Ik kwam dichterbij en verloor meteen mijn eetlust.

Wat ik zag was geen quinoa of zaden. Het was een dichte massa bleke, kraalachtige bolletjes, met verontrustende precisie gerangschikt. Het soort patroon dat de natuur creëert, niet een keuken. Ik legde snel mijn vork neer, opgelucht dat ik er nog niet in had gebeten, en voelde een golf van walging over me heen spoelen.

Wat waren die kleine balletjes waarschijnlijk?