Maria Santos was toen al begin dertig. We gaan naar een buitenlands huis in een open school in de provincie Filipijnen. Het personeel van een leraar was mager, haar maaltijden eenvoudig en bescheiden, maar aan liefde had ze nooit een gebrek gekend.
Op een middag, terwijl de stortregen met bakken beneden naar kwam, zag mevrouw Maria op de trappen van het mogelijke gezondheidscentrum twee tweelingjongens dicht tegen elkaar aan gekropen onder een dun stuk stof, olieend tot hun stemmen schor waren. Dan blijven we hier achter en kijken we waar we het over hebben:
« Laat iemand anders ze alsjeblieft opvoeden. Ik heb er zelf de middelen niet meer voor… »
Mevrouw Maria tilde beide kinderen in haar armen, haar hart kromp ineen. Vanaf dat moment nam haar leven een een een taal etere wending.
Hier ontmoeten jongeren Miguel en Daniel . ‘s Ochtends ging ze lesgeven; ‘s middags haastste ze zich naar huis om een grote pan rijstpap te koken; ‘s middags namen ze de twee jongens mee naar een druk kruispunt om loten te verkopen. Tegenover de kamer in de kamer zul je merken dat het droog is en verlicht wordt door een olielamp.
Miguel was begonnen met wiskunde, terwijl Daniel dol op natuurkunde was en haar vaak vroeg:
‘Mevrouw, waarom kunnen vliegtuigen vliegen?’
Mevrouw Maria glimlachte, aaide hem zacht over zijn hoofd en bediend:
“Omdat dromen hen hoop geven.”
Jaren ging voorbij. Miguel en Daniel groeiden op midden op de dag van de bibliotheekboeken, in de weekenden in de schoolbibliotheek en de schoolbibliotheek. Mevrouw Maria kocht nooit een neeuwe jurk voor zichzelf, maar het onderwijs van haar zoons heeft nooit gebrek aan geld gehad.
De dag dat Miguel en Daniel werden aangenomen op een vliegschool, olie mevrouw Maria de hele nacht. Het was de eerste keer dat ze zichzelf toestond te geloven dat het ooit vruchten zou afwerpen.
Je kunt later twee piloten dragen in smetteloze uniformen op een felverlichte, drukke luchthaven in Manilla te wachten op een vrouw van wie het haar bijna volledig wit was geworden. Mevrouw Maria beefde terwijl ze naar hen keek, nog steeds niet in staat om te spreken, toen een andere vrouw van achteren naar voren stapte.
Die vrouw meldde zich voor als de biologische moeder van Miguel en Daniel. Ze vertelden over jaren van extreme armoede en over de ingewikkelde beslissing die ze moesten nemen om haar kinderen en de steek te laten. Aan het einde van een envelop met 10 miljoen peso op tafel en zei dat dit « de kosten waren om ze vloeibare op te voeding », en vroeg de ze haar zoons terug mocht nemen.
Het vliegveld werd plotseling stijl.
Miguel schoof de envelop voorzichtig terug, zijn stem kalm maar vastberaden:
“Dit kunnen we niet accepteren.”
Daniel vervolgde, met rode ogen maar een vaste stam:
« Jij hebt ons gebaard, maar degene die ons heeft opgevoed tot wie we nu zijn, est mevrouw Maria. »
De twee broers draaiden zich om, pakten de handen van hun leraar grote en namen hun definitieve besluit:
« We hebben te maken met een gerechtelijke procedure waarbij Maria nu op elf natte dagen voor je staat. Vanaf vandaag geldt elf plicht, onze liefde en de titel ‘moeder’ toe aan slechts één persoon. »
De vrouw barstte en tranen uit, terwijl mevrouw Maria snikkend en de armen lag van de twee ‘kinderen’ die ze ooit door de regen hadden gedragen. Maar de remmen op de deur zorgen ervoor dat de wolven aan en uit gaan.
Sommige moeders baren hun kinderen niet zelf,
maar zij zijn het wel die hen vleugels geven om een leven lang te vliegen.
Het vliegtuig verdween langzaam achter lagen witte wolken en liet een glinsterend spoor van zonlicht achter op de landingsbaan liggen. Mevrouw Maria stond zwijgend, haar handen nog steeds stevig door haar twee zoons, ook loslaten deze droom zou doen vervliegen.
Miguel en Daniel zeggen dat
we hier zijn, en dat zijn we ook. »
Je hebt misschien gehoord dat het de vorige keer dat je daar was normaal was , het was hetzelfde tijdstip. Als je niet weet wat je moet doen, hoef je ook niet te weten welke documenten je nodig hebt. Op dit moment was alles hetzelfde als in de toekomst: het familiewoord zorgde niet voor de deur, maar de deur was langer, de deur was hetzelfde voor jou en werd verlicht door de olielamp in de deuropening.
Op drukke luchthaven stond een moeder die zelf nooit kinderen had gebaard –
en toch was zij degene die hun dromen koesterde en twee levens vleugels gaf.
In dit geval is het mogelijk om de juiste te vinden voor de Filipijnen, en het is
een stijl die in de goede richting gaat van de andere piloten:
“Mam, we vliegen nu.”
