Kunnen we een gebroken moeder veroordelen die ervoor kiest het recht in eigen handen te nemen? Deze vraag blijft, meer dan 40 jaar na de gebeurtenissen, nog steeds actueel in het tragische verhaal van Marianne Bachmeier, de Duitse moeder die in de openbare rechtszaal de man doodde die ervan beschuldigd werd haar dochter te hebben vermoord. Een drama van ongekende intensiteit, dat de publieke opinie nog steeds verdeelt.
De tragedie die alles in gang zette.
Close-up van het opschrift ‘POLICE’ op de achterkant van een kogelwerend vest, gedragen door een Franse politieagent op straat in Parijs. Concepten van wetshandhaving, misdaad, delinquentie en criminele aangelegenheden.
Het begon allemaal in mei 1980 in Lübeck, Duitsland. Marianne, een alleenstaande moeder, voedde haar zevenjarige dochter Ana alleen op. Een ruzie tussen hen zorgde ervoor dat het meisje die dag thuisbleef van school. Een ogenschijnlijk onbeduidende gebeurtenis… die desalniettemin onherstelbare gevolgen zou hebben.
Ana werd ontvoerd door een buurman, de 35-jarige Klaus Grabowski , die al eerder was veroordeeld voor seksueel misbruik . Hij hield haar urenlang gevangen in zijn huis en wurgde haar vervolgens. Ana’s lichaam werd later gevonden, verstopt in een kartonnen doos.
Een bewogen verleden en een radicaal gebaar.
Voor Marianne is de pijn onbeschrijfelijk. De beschuldigde man is een bekende veelpleger en volgens haar had hij nooit vrijgelaten mogen worden.
Maar wat haar echt tot het uiterste drijft, zijn de verklaringen van de verdachte tijdens het proces. Hij ontkent niet alleen de aanranding, maar insinueert ook dat Ana hem probeerde te verleiden. Voor Marianne zijn deze woorden ondraaglijk.
Op 6 maart 1981 ondernam ze actie.
In de uren die volgden, schokte de zaak heel Duitsland. Sommigen beschreven haar als een moedige moeder die tot het uiterste was gedreven , anderen noemden haar een crimineel. Maar niemand bleef onverschillig.
Een controversiële overtuiging
Een peiling die enkele jaren later werd gehouden, laat zien hoe verdeeld het land nog steeds is:
- 28% vond de zin passend.
- 27% vindt het te zwaar.
- 25% vindt het te licht
Een leven getekend door verwondingen
Marianne had al lang voor deze tragedie een moeilijk leven. Haar vader was lid van de Waffen-SS en ze had zelf in haar jeugd geweld meegemaakt en meerdere vroege zwangerschappen doorgemaakt. Ana, haar derde dochter, was de eerste die ze ervoor had gekozen alleen op te voeden.
Haar actie, die ze later als voorbedacht zou erkennen, was volgens haar een manier om de nagedachtenis van haar dochter te beschermen. In 1995 verklaarde ze in een interview:
« Ik wilde voorkomen dat hij opnieuw over mijn dochter zou liegen. »
Wat is er vandaag de dag nog over van dit verhaal?
Marianne Bachmeier overleed in 1996. Haar daden blijven tot op de dag van vandaag onderwerp van discussie en inspireren tot documentaires, films en maatschappelijke reflecties. Want achter dit nieuwsverhaal schuilt een universele vraag: hoe ver mag je gaan uit liefde voor je kind?
Het is een verhaal over pijn, persoonlijke gerechtigheid, woede… en een moeder die nooit te boven is gekomen wat haar is afgenomen.
En wat zou u doen als het uw kind was?
