Het begint als een puzzel in je handpalm, een ronding die bijna te goed om je vingers past, een gewicht dat zich als vanzelf in je pols nestelt, een inkeping die lijkt te wachten op een taak die je niet meer herkent. Je draait het object steeds weer om, bestudeert de oppervlakken, de afgesleten randen, de plekken waar aanraking het materiaal heeft verzacht. Langzaam ontstaat er een besef. Dit mysterieuze object leefde ooit in het ritme van iemands alledaagse leven. Het was niet gemaakt om indruk te maken op vreemden of om achter glas te staan. Het was gevormd om zijn eigenaar in stilte te dienen, keer op keer, totdat hand en gereedschap elkaar zo volledig begrepen dat nadenken niet meer nodig was.
Op dat moment van herkenning verdwijnt de afstand tussen eeuwen. Je observeert niet langer zomaar een artefact. Je houdt de herinnering vast aan de kleine inspanningen van een heel leven, aan de talloze keren dat iemand naar dezelfde vorm greep, op hetzelfde gewicht vertrouwde, op dezelfde rand leunde. Het object draagt de herinnering in zich aan werk dat ertoe deed, niet omdat het glamoureus of monumentaal was, maar omdat het gedaan moest worden. Het belichaamt geduld, probleemoplossend vermogen en de koppige weigering om moeite te verspillen wanneer zorgvuldigheid en vaardigheid het probleem ook zouden kunnen oplossen.
